Saturday, June 11, 2011

ငါ့ အလွည့္ ဘယ္ေတာ့လဲ ?

ေ၀ခြဲမရတဲ့ စိတ္အစဥ္မွာ
ငါတုိ႔ေတြ လုိက္ပါစီးေမွ်ာက်တယ္...

အဲ့ဒီလုိဘဲ မပီ၀ုိးတ၀ါးနဲ႔
တိမ္းပါးသြားတဲ့ဘ၀ေတြ
ဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့ ၿပီလဲ ?

ငါ့ကိုယ္ငါ မပုိင္သလုိ
အနာဂတ္ဆုိတာ
လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ ျပရန္
ခက္ခဲတဲ့
မသိ့ကိန္းေတြ ေပါင္းစုရာ ေနရာ...

ေန႔တုိင္း ေန႔တုိင္း
ဒီေလာကႀကီးထဲကေန
တိတ္တိတ္ေလး ထြက္ခြာသြားသူေတြ
ဘယ္ေလာက္မ်ား လုိက္မလဲ...

ငါေတြးရင္ စိတ္ေမာတယ္
ငါအလွည့္ ဘယ္ေတာ့လည္း?
ငါ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလား?

ျပန္ေမးၾကည့္တယ္
ငါမွာ အေျဖမရွိေသးဘူး...

အသက္ရႈခြင့္ ရေနသမွ်
အရုိးသားဆုံးနဲ႔
အေကာင္းဆုံး ဆုိတာေတြ
ေပးဆပ္ခ်င္တဲ့ေကာင္ပါ...

ဒီလုိနဲ႔ အခ်ိန္ကုိ ေငြနဲ႔ လဲလွယ္
ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ နာရီလက္တံေတြကုိ
သံပတ္ေပးၿပီး အတင္းလည္းခုိင္းေနရတယ္...


i,fjzL

အ႐ူးလြယ္အိတ္

ေ႔ရွေနာက္ မညီမွ်တဲ့
ညီမွ်ျခင္း သေဘာတရား
ငါ့လြယ္အိတ္ထဲမွာ
ေတာင္ေျမာက္ေျပးလႊားေနတယ္.....

ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ ၀င္ရုိးစြန္းေတြ
Super Sonic နဲဆုိ
ေနျခင္းၿပီး ငါတုိ႔ ခရီးဆန္႔လုိရတယ္.....

GPS တစ္လုံးလုိ ငါ အသက္မရွင္ခ်င္ဘူး
ထုသားေပသား က်ၿပီးတဲ့
နိ႔ယာမအတုိင္း
ငါတုိ႔ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ၾကစုိ႔.....

ေ၀းေ၀း နီးနီး
အဲ့ဒါက အတုိင္းအတာေတြဆုိတဲ့ အသိ့
ငါ့မွတ္ဥာဏ္ထဲ အလုပ္႐ႈပ္ေနက်တုန္း.....
ျဗဳန္းဆုိ ICEBerg တစ္ခု
ငါ့ရင္ကုိ တည့္တည့္လာမွန္တယ္.....

ဘာေတြဘယ္လုိ ငါတုိ႔
ဆက္ကမလဲ ဒီျပဇာတ္ထဲမွာ.....
ေန႔ခ်င္းၿပီးတဲ့ ျပဇာတ္ တစ္ပုဒ္
မဟုတ္တာေတာ့ က်ိန္းေသတယ္.....

ေသခ်ာထုဆစ္ၿပီးမွ
ငါ ေပးဆပ္ခဲ့တာပါ.....
ဘယ္လုိ Algorithm မ်ဳိးကိုမဆုိ
ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ပါ.....

မသိ့စိတ္နဲ႔ အသိ့စိတ္
စီးခ်င္းထုိးရင္ ငါဘယ္လုိလုပ္ရပါ့.....
E=mc2 ဆုိၿပီးေတာ့
ပုံသက္ေသခ်ျပမရ.....

ေနာက္ဆုံးပိတ္အိတ္နဲလြယ္
ငါ့အိတ္ထဲမွာ အ႐ူးတစ္ေကာင္.....
ငါ ကုိယ္တုိင္ျဖစ္ေနတယ္.....