Monday, March 29, 2010

ကၽြန္ေတာ္ စာမေရးတတ္ဘူး၊ သူမ်ားေတြဖတ္ေကာင္းေအာင္ ေရးခ်င္တယ္၊ စာဖတ္အားနည္းတာလည္းပါမွာေပါ့ေလ။

ကၽြန္ေတာ္လက္ေတြလႈပ္ရွားၿပီးတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ေနာင္တမရခ်င္သလုိ၊ သိပ္လည္းအားမရဘူးဗ်ာ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ စာေရးဆရာျဖစ္ေနတဲ့သူ ရွိသလုိ၊ တရားေဟာဆရာလည္း ရွိတယ္ဗ်၊ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သံေယာဇာဥ္တြယ္တာစရာ မရွိခဲ့ရင္ တရားေဟာဆရာ လုပ္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးမိ့တယ္၊ ဘုရားအလုိေတာ္မရွိဘူး ထင္တယ္ဗ်။

အလြန္တရာျမတ္ႏုိးတြယ္တာစရာ ေကာင္းတဲ့ မိ့သားစုေလးကုိ ၂၀၀၂ မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူမ စတင္တည္ေဆာက္က်တယ္၊ အခုထက္ထိ့ကုိ တက္ညီလက္ညီ ရွိတုန္းပါဘဲ။ နားလည္မႈေတြကုိယ္စီ ရွိထားေလးေတာ့ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ကုိေရာက္ေရာက္ အဲ့ဒီသံေယာဇာဥ္ေလး ႏွစ္မွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ အၿမဲတမ္းရွိေနတယ္ဗ်၊

အားတုိင္း ခ်ခ်ေရးျဖစ္တယ္၊ သိပ္အဆင္မေျပတာေတြေတာ့ Draft ထဲမွာ ခုထိ့ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနေသးတယ္၊ အသက္အရြယ္ရလားလုိ႔ ျဖစ္မယ္၊ တစ္ခါတစ္ခါ ကုိယ့္ေခါင္းထဲမွာ စာသားေတြေကာင္းေတြ ေပၚလာတတ္တယ္၊ ခက္တာက ခ်မေရးထားမိ့ရင္ အေငြပ်ံသြားတာဘဲဗ်၊ မွတ္စု ေစာင့္ေလ့မရွိေတာ့လည္း ခက္သားလား

တစ္ခ်ဳိ႕ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေလွာင္က်တယ္၊ တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ေလကေတာ့ အားေပးပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ၿပီး ဂ႐ုမစုိက္အားဘူးဗ်၊ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ရာေတြက သိပ္ၿပီး ခ်ာတူလန္ေနေသးတယ္ ထင္လုိ႔ပါ၊ ငယ္ငယ္တုန္းက စားက်က္စာဖတ္ျပင္းနဲ ဒဏ္ေတြလည္းပါမယ္ထင္တယ္။

ေနာက္တစ္ခု ေသခ်ာက ကၽြန္ေတာ့္လက္ေရးကို ျမင္ရင္ရီက်လိမ့္မယ္၊ ပဲပင္ေပါက္ကုိ အၿမွီးျဖတ္ၿပီး စာရြက္မွာ ကပ္တာ ပုိေတာင္ လွေနႏူိင္ပါတယ္၊ ေတာ္ေသးတာက ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာစာ ေကာင္းေကာင္း႐ုိက္ႏူိင္တယ္ဗ်၊ ေျပာခ်င္တာ လူငယ္ေတြ ေခတ္ကုိ အမွီလုိက္ေနတဲ့ လူငယ္ေတြ စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ၊ မွတ္ပါ၊ ေကာင္းသင့္ေသာ္ အေတြးအေခၚမ်ားကုိ ဆန္းသစ္သထက္ ဆန္းသစ္ေအာင္
ထပ့္ဆင့္ေတြးေခၚၾကည့္ပါ၊ ရတာကုိ ခ်ေရး အဲ့ဒါ တစ္ကယ္လုိအပ္ပါတယ္။

No comments: