Friday, May 7, 2010

ဟင္းလင္းျပင္ႀကီးထဲ ကၽြန္ေတာ္...

ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္

အခန္းတံခါးကုိ ဘယ္သူလာေခါက္ေနသလဲ ? ငါတံခါးေခါက္သံ ၾကားလုိက္ရတာ တစ္ကယ္လား ?

ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ အိပ္ရာထက္မွာ ထထုိင္ၿပီး လမ္းထေလွ်ာက္ဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ႀကဳိးစားတယ္၊ ျဗဳန္းကနဲဆုိ အခန္းေထာင့္ အေမွာင္ထုထဲ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ႏြံနစ္သလုိ စီးဆင္းသြားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ အသည္းအသန္ ႐ုန္းထြက္ဖုိ႔ ႀကဳိစားတယ္ ေခၽြးေစးေတြ တဒီးဒီး က်လာသည့္တုိင္း အခ်ည္းႏွီးပါဘဲ၊ တျဖည္းျဖည္း အေမွာင္ထုထဲ တုိး၀င္သြားလုိက္တာ ကၽြန္ေတာ္ ခုတင္နဲ႔ေတာ္ေတာ္ေလးေ၀း သထက္ေ၀းလာခဲ့ပါၿပီ၊

ငါဘာျဖစ္တာလဲ၊ ကုိယ့္ကုိ ကုိယ္ျပန္စန္းစစ္ၾကည့္ေတာ့လည္း၊ အိပ္မက္လုိလုိ တစ္ကယ္လုိလုိပါဘဲ။

အဲလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အလုိက္သင့္ကေလ ေမွ်ာပါသြားလုိက္တာ ကၽြန္ေတာ္ အခန္းမဟုတ္တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးတဲ့ ေနရာတစ္ခုကို ေရာက္သြားတယ္၊ အဲ့ဒီေနရာက စီမ္းလန္း စုိျပည္ေနတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးျခားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ထဲက စိတ္ကူးယာဥ္ဖူးတဲ့ ပန္းၿခံေလးထဲ ေရာက္ေနသလုိခံစားရတယ္ဗ်၊ ေစာေစာေလးက ညစ္ျငဴးေနတဲ့စိတ္ေတြ တစ္ခဏအတြင္း ျပန္လည္လန္းဆန္းလာတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိ့စိတ္ေစရာ လုိက္ပါသြားရင္းက၊ လူေတြျပဳျပင္ထားတဲ့ ေရတံခြန္ အေသးစားေလး တစ္ခုအနား ေရာက္မွန္ မသိ့ေရာက္လာခဲ့တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေရအလွ်င္အတုိင္း စီးဆင္း လုိက္ပါသြားျပန္တယ္၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တမ္းတ မိ့တာက ရြက္ေလွတစ္စင္းနဲ႔ ရြက္လႊင့္လုိက္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္စုံပါဘဲ။

အဲ့ဒီေနာက္....

ကၽြန္ေတာ့္အာရုံထဲမွာ ျဖဴ၊ ျပာ၊ နီ၊ ၀ါ အေရာင္ေပါင္းစုံ စုီးမုိးလာျပန္ပါတယ္၊ အာရုံေတြလည္း အေရာင္ေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါ အေျပးကေလး ကပ္ညိ့သြားျပန္တယ္၊ အေရာင္ေတြ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ျဖည္းျဖည္းျခင္း ေရာစျပဳလာတယ္၊ အဲ့ဒီလုိနဲ႔ ပိန္းပိတ္ေမွာင္သြားျပန္တယ္၊ အေမွာင္ထုထဲက ျပာလဲ့လဲ့ မီးေတာက္ငယ္တစ္ခု ေရွးရုိး ဂီတသံစဥ္ တစ္ပုဒ္နဲ႔ အတူကခုန္ေနတာကုိ
ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေနရတယ္၊ သံစဥ္ေနာက္ကုိ အာရုံေတြ အစုအလုိက္အၿပဳံလုိက္ လဲၿပဳိ က်သြားျပန္ပါတယ္၊ ေတးသြားေတြက နိမ့္လုိက္ျမင့္လုိက္နဲ႔ ဂီတရဲ႕ အရာသကုိ အစြမ္းကုန္ ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိ့ေနတယ္၊ မ်က္စိ့ေတြလည္း အလုိလုိမွိတ္လွ်က္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ေတးသြားေတြႏွင့္ တစ္သားတည္းျဖစ္သြားတယ္ဗ်ာ၊ အဲ့ဒီအခုိက္အတန္႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးႏွစ္ၿခဳိက္မွန္းကုိ ေနာင္ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ သိ့ခဲ့ရပါတယ္။

ျဗဳန္းကနဲ႔ဆုိ ရုတ္တရက္ တိတ္ဆိတ္သြားၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံး ျပန္ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘာမွ မရွိတဲ့ ဟင္းလင္းျပင္ႀကီးထဲမွာ အလင္းေရာင္ေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဘဲက်န္ခဲ့တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲမွာလည္း အလားတူ ဟင္းလင္းျပင္ႀကီး တစ္ခုရွိေနခဲ့ပါတယ္၊ ဘာဆက္ျဖစ္မယ္၊ ဘယ္လုိခရီးဆက္ရမယ္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ကယ့္ကုိ မသိ့ခဲ႐ုိးအမွန္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ေတြလည္း ဟာလာဟင္းလင္းျဖစ္ကုန္တယ္၊ ဗလာက်င္ျဖစ္ေနတဲ့ ႏွလုံးသားကုိ ကၽြန္ေတာ္ေမးၾကည့္တယ္၊ သူဘာမွ ျပန္မေျဖဘူး....

ကၽြန္ေတာ္ေမးခြန္းသုံးခြန္းက

ငါဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ ?

ငါဘာျဖစ္ေနၿပီလဲ ?

ငါဘာ့အတြက္ ရွင္သန္တာလဲ ?

ေျဖၾကည့္သင္ပါတယ္.....

No comments: